Dyrekcje pierwotne są techniką opartą na dobowym obrocie sfery niebieskiej po urodzeniu. Mierzą łuk, przez który promissor jest niesiony ku miejscu sygnifikatora, a następnie przeliczają ten łuk na czas życia za pomocą wybranego klucza. Nie są progresjami sekundarnymi ani prostym przesunięciem wszystkich punktów o jeden stopień rocznie.
Sygnifikator, promissor i łuk
Sygnifikator jest punktem, którego temat jest rozwijany, tradycyjnie często osią, światłem lub innym ważnym miejscem. Promissor jest czynnikiem niesionym ruchem sfery wraz ze swoimi aspektami. Historyczna terminologia bywa odwracana w zależności od perspektywy autora, dlatego trzeba czytać procedurę, nie tylko zdanie „A kierowane do B”.
Obliczenie wykorzystuje współrzędne równikowe, ascensję prostą, deklinację, szerokość geograficzną i pozycję w sferze. Warianty z szerokością i bez szerokości mogą dać różne łuki.
Klucze kierunkowe
Po znalezieniu łuku trzeba przypisać mu czas. Klucz Naiboda używa średniego dziennego ruchu Słońca, około 59′08″ łuku na rok. Klucze solarne mogą korzystać z rzeczywistej ascensji Słońca, a prosty klucz jednego stopnia na rok jest tylko jedną z konwencji symbolicznych.
Wynik bez nazwy klucza jest niepełny. Nie należy pisać, że dyrekcje pierwotne „zawsze” używają 1° na rok.
Historia
Techniki kierowania punktów pojawiają się w źródłach hellenistycznych, a następnie rozwijają się w astrologii arabskiej, średniowiecznej i renesansowej. Ptolemeusz opisuje kierowanie w kontekście długości życia, lecz późniejsza praktyka ma wiele wariantów. Gansten porządkuje ich geometrię i terminologię, odróżniając formy ptolemejskie od późniejszych procedur.
Nie należy przypisywać całego współczesnego zestawu ustawień jednemu autorowi starożytnemu.
Dokumentacja obliczenia
Podaj dane urodzeniowe, typ dyrekcji, sygnifikator i promissor, aspekt, wariant zodiakalny lub mundalny, obsługę szerokości, klucz czasowy, łuk, wynikowy wiek i orbis. Ponieważ osie są czułe na godzinę, dodaj dokładność czasu i ewentualny przedział wyniku.
Przykład i kontrola jakości
W dyrekcji promissor może być kierowany do sygnifikatora w zodiaku albo w świecie, a szerokość planety może być uwzględniona lub pominięta. Te wybory zmieniają łuk i wynikowy wiek. Tabela porównawcza powinna zawierać każdy wariant, zamiast łączyć wyniki w jedną średnią.
Dyrekcje pierwotne są szczególnie wrażliwe na czas urodzenia. Różnica czterech minut czasu odpowiada około jednemu stopniowi obrotu sfery, dlatego pozorna precyzja do dnia wymaga równie precyzyjnego radixu i jawnego klucza.
Powiązane hasła
Bibliografia
- Klaudiusz Ptolemeusz, Tetrabiblos, tłum. F. E. Robbins, Loeb Classical Library 435, Harvard University Press 1940
- Wettiusz Walens, Anthologies, tłum. i red. Mark T. Riley, wydanie elektroniczne 2022, zwłaszcza księgi IV i IX
- Al-Biruni, The Book of Instruction in the Elements of the Art of Astrology, tłum. R. Ramsay Wright, Luzac 1934
- Martin Gansten, Primary Directions: Astrology's Old Master Technique, The Wessex Astrologer 2009, autoryzowany rozdział próbny
- Martin Gansten, „Primary Directions”, w: William E. Burns, red., Astrology through History, ABC-CLIO 2018




