Kosmogram kompozytowy, nazywany też kompozytem midpointowym, jest jedną mapą utworzoną z punktów środkowych odpowiadających sobie pozycji w dwóch horoskopach. Słońce kompozytu leży w midpointcie Słońc A i B, Księżyc w midpointcie Księżyców, Merkury w midpointcie Merkurych i tak dalej.

Najważniejsze rozróżnienie

Kompozyt nie jest:

• dwukołem synastrycznym,
• zwykłą średnią stopni bez uwzględnienia koła 360°,
• kosmogramem obliczonym dla środka czasu i miejsca,
• horoskopem pierwszego spotkania.

W synastrii dwie pozycje pozostają oddzielne. W kompozycie zastępuje je nowy punkt. W Davisonie najpierw uśrednia się dane urodzeniowe, a dopiero potem liczy rzeczywiste pozycje planet dla otrzymanej chwili.

Geneza nowoczesnej metody

Praca z midpointami ma wcześniejszą historię w astrologii, między innymi w szkole hamburskiej i kosmobiologii. Jednak kompozyt jako pełna mapa relacji jest techniką XX wieku. John Townley wskazuje, że wprowadził ją w 1973 roku i opisał w The Composite Chart: The Horoscope of a Relationship. Robert Hand rozwinął interpretację w Planets in Composite, wydanym w połowie lat 70.

Nie należy przypisywać kompozytu Ptolemeuszowi, Doroteuszowi ani autorom średniowiecznym. Ich teksty zawierają natalne techniki relacji i pewne porównania genitur, lecz nie opisują kompletnej mapy z midpointów każdej pary odpowiadających sobie planet.

Dwa midpointy

Każda para punktów na kole ma dwa punkty środkowe oddalone o 180°. Program zwykle wybiera midpoint na krótszym łuku. Jeżeli pozycje są prawie dokładnie w opozycji, oba łuki są niemal równe i wybór staje się wrażliwy na minimalne różnice oraz regułę programu.

Przykład granicy 0° Barana:

• punkt A: 359°,
• punkt B: 1°,
• poprawny midpoint krótszego łuku: 0°,
• midpoint przeciwny: 180°,
• zwykła średnia (359 + 1) / 2 daje błędne 180° jako pierwszy wynik.

Szczegółowy algorytm opisuje artykuł jak obliczyć kompozyt.

Mapa matematyczna, nie rzeczywista chwila

Kompozyt może zawierać układy niemożliwe na realnym niebie, na przykład Merkurego w opozycji do Słońca. Dzieje się tak dlatego, że każda para jest uśredniana oddzielnie. Nie jest to błąd programu, o ile wynika z jawnej reguły midpointów.

Część programów przesuwa w takim przypadku Merkurego lub Wenus o 180°, aby przywrócić astronomicznie możliwą odległość od Słońca. Inne pozostawiają surowy midpoint. Wyniki są różne, dlatego raport musi podać, czy zastosowano korektę.

Osie i domy nie mają jednego standardu

Astrodienst opisuje dwie główne metody:

1. midpointową, w której uśrednia się ASC, MC i wierzchołki obu radixów,
2. miejsca odniesienia, w której najpierw oblicza się kompozytowe MC, a następnie ASC i domy dla wybranej szerokości geograficznej.

Swiss Ephemeris udostępnia funkcję liczenia domów z ARMC i nachylenia ekliptyki właśnie dla kompozytów bez daty. Wybór szerokości odniesienia może zmienić Ascendent i wierzchołki, choć pozycje planet kompozytu pozostaną te same.

Co interpretować najpierw

Praktyczna kolejność:

1. Słońce, Księżyc i ich wzajemny aspekt,
2. Merkury, Wenus i Mars,
3. Jowisz i Saturn,
4. planety wolne w ścisłych układach,
5. osie i domy dopiero po udokumentowaniu metody,
6. powtarzające się motywy w synastrii i obu radixach.

Kompozytu nie czyta się jak trzeciej osoby i nie używa do diagnozowania uczestników. Jest modelem wspólnego wzorca według konkretnej szkoły interpretacyjnej.

Kompozyt wieloosobowy

Można uśredniać więcej niż dwa horoskopy, ale kolejność operacji ma znaczenie. Dla trzech osób iteracyjne midpointy par nie muszą dać tego samego wyniku co średnia wektorowa wszystkich punktów. Astrodienst opisuje odrębne techniki multi-composite. Raport musi podać liczbę osób i algorytm, a nie tylko etykietę „kompozyt grupy”.

Polskie nazewnictwo

W dokumentacji polskich programów spotyka się „horoskop kontaktowy” i „kosmogram kontaktowy” dla kompozytu. Ponieważ określenie może być rozumiane szerzej, Afterlogy w tytule i metadanych używa nazwy „kosmogram kompozytowy”, a „kontaktowy” zachowuje jako alias wyszukiwawczy.

Ograniczenia w praktyce

• niepewne godziny ograniczają użycie osi i domów,
• pozycje bliskie opozycji wymagają kontroli wyboru midpointu,
• różne programy mogą inaczej liczyć osie i korygować Merkurego lub Wenus,
• zmiana miejsca odniesienia zmienia domy,
• kompozyt nie zastępuje synastrii ani analizy natalnej.

Najlepszą praktyką jest publikowanie tabeli pozycji kompozytowych, wersji programu i reguł midpointu obok samego wykresu.

Bibliografia

• John Townley, The Composite Chart: The Horoscope of a Relationship, Samuel Weiser, 1973/1974; omówienie genezy przez autora. The Astrology Podcast, ep. 128.
• Robert Hand, Planets in Composite: Analyzing Human Relationships, Para Research, 1975/1976. Open Library.
• Astrodienst, „Composite Chart”, definicja midpointów i uwagi o niemożliwych konfiguracjach. Astrowiki, dostęp 24.09.2026.
• Astrodienst, „Chart Types”, metoda midpointowa i metoda miejsca odniesienia. Astro.com, dostęp 24.09.2026.
• Dieter Koch i Alois Treindl, „Multi-personal Composite Charts”. Astro.com, dostęp 24.09.2026.