Księżyc rosnący obejmuje odcinek od nowiu do pełni, gdy oświetlona część tarczy widoczna z Ziemi zwiększa się. Księżyc malejący trwa od pełni do kolejnego nowiu, gdy widoczna część oświetlona się zmniejsza. Granicami są dokładne syzygie, a nie cywilna północ.
Geometria
W ujęciu elongacji faza rosnąca obejmuje 0°-180°, a malejąca 180°-360°. W pobliżu 0° Barana długości Słońca i Księżyca trzeba normalizować, aby znak liczbowy nie odwrócił klasyfikacji.
„Rosnący” nie znaczy, że fizyczny Księżyc zwiększa rozmiar. Zmienia się widoczna z Ziemi część jego oświetlonej półkuli.
Dwie połowy procesu
W astrologii cyklicznej połowa rosnąca jest łączona z budowaniem, różnicowaniem i rozwijaniem formy. Połowa malejąca z dystrybucją, oceną, przetwarzaniem i domykaniem. Jest to szeroka rama, którą doprecyzowują cztery lub osiem faz.
Warto zachować ciągłość. Ostatnia kwadra i faza balsamiczna nie są „gorszą” częścią cyklu, lecz etapami niezbędnymi do integracji i przygotowania kolejnego nowiu.
Zastosowanie natalne
Natalny Księżyc rosnący lub malejący opisuje położenie świateł w chwili urodzenia. Nie jest tym samym co aktualna faza. Można porównać natalny typ z bieżącym cyklem, obserwując rezonans podobnych etapów, lecz interpretacja powinna uwzględniać znak, dom i aspekty obu świateł.
Obserwacja i czas lokalny
Na półkuli północnej i południowej orientacja oświetlonej części wygląda inaczej. Najpewniejszym kryterium obliczeniowym pozostaje elongacja. Dla lokalnej widoczności trzeba dodatkowo uwzględnić wschód, zachód, wysokość nad horyzontem i warunki obserwacji.
Przykład i kontrola jakości
W pierwszej kwadrze Księżyc jest rosnący, a w ostatniej malejący, choć obie tarcze są oświetlone w połowie. O kierunku fazy decyduje jej miejsce przed lub po pełni, nie sam procent oświetlenia. To ważne przy danych bez ilustracji.
Na półkuli południowej jasna strona tarczy wygląda lustrzanie względem popularnych grafik tworzonych dla północy. Elongacja pozostaje wspólnym, niezależnym od orientacji kryterium obliczeniowym.