Litery, żetony liczbowe i arkusz obliczeń imienia krok po kroku

Ariel Yvon Taylor wyodrębniała samogłoski imienia i wiązała ich sumę z wewnętrznymi motywacjami, talentami lub „duszą”. Późniejsze szkoły używają nazw takich jak Soul Urge albo Heart's Desire. Te etykiety nie są uniwersalne i powinny być przypisane konkretnej tradycji.

Procedura krok po kroku

  1. Zapisz oryginalne imię i formę obliczeniową.
  2. Wskaż samogłoski zgodnie z językiem oraz regułą szkoły.
  3. Przypisz im wartości z jednej tabeli.
  4. Dodaj sumę nieredukowaną i dopiero potem wykonaj redukcję.
  5. Sprawdź wynik razem z warstwą spółgłoskową.

Dla 'ANNA' w tabeli zachodniej samogłoski to 'A,A': '1+1=2'. Spółgłoski dają 10, więc kontrola całej nazwy wynosi '2+10=12', zgodnie z pełną sumą.

Dla 'ŁUKASZ KOWALSKI→LUKASZ KOWALSKI' samogłoski to 'U,A,O,A,I': '3+1+6+1+9=20', następnie '2+0=2'. Kontrola członów: 'LUKASZ' ma samogłoski '3+1=4', 'KOWALSKI' ma '6+1+9=16'; '4+16=20'.

Nazwy wskaźnika

Walton w 1914 roku używał dla sumy samogłosek określenia heart’s desire. Dewey pisała o naturze wewnętrznej, a Taylor wiązała samogłoski z warstwą duszy, talentów i podświadomości w swoim własnym słowniku. Późniejsze nazwy „Liczba Duszy”, „Pragnienie Serca” lub „Motywacja Wewnętrzna” mogą odnosić się do podobnego rachunku, lecz definicję zawsze należy sprawdzić w danej szkole.

W polskich przykładach 'Y' zalicza się zwykle do samogłosek ze względu na funkcję w języku polskim. W imieniu angielskim decyzja może zależeć od wymowy i instrukcji autora. Wartość tabeli i rola gramatyczna to dwie osobne informacje.

Procedura

  1. zapisz dokładną formę imienia;
  2. zastosuj jawną normalizację i transliterację;
  3. wybierz samogłoski;
  4. przypisz im wartości z jednej tabeli;
  5. pokaż sumę i redukcję.

Dla polskich imion Afterlogy klasyfikuje jako samogłoski: A, Ą, E, Ę, I, O, Ó, U i Y. Po transliteracji do A–Z są to A, A, E, E, I, O, O, U, Y. To reguła językowo-techniczna dla polskiego wejścia; w imionach obcych rola Y może zależeć od języka, dlatego przykład powinien wskazać przyjętą klasyfikację.

Przykład

Łukasz Kowalski → forma obliczeniowa LUKASZ KOWALSKI.

Samogłoski: U, A, O, A, I.

W tabeli zachodniej: 3 + 1 + 6 + 1 + 9 = 20, a następnie 2 + 0 = 2.

Zapis audytowy: 20/2. Dzięki zachowaniu sumy pośredniej wiadomo, skąd powstał wynik.

Najczęstsze błędy

  • nie licz Y raz jako samogłoski, a raz jako spółgłoski bez reguły;
  • nie usuwaj Ą lub Ó jako znaków nierozpoznanych;
  • nie mieszaj tabeli Cheiro z interpretacją Taylor;
  • nie nazywaj wyniku obiektywnym pomiarem potrzeb psychicznych.

Kontrola klasyfikacji liter

Najpierw trzeba wypisać samogłoski w kolejności występowania, a dopiero potem podstawić wartości. W polskim standardowy zbiór obejmuje A, Ą, E, Ę, I, O, Ó, U i Y, ale po transliteracji do tabeli A–Z litery diakrytyczne zmienią postać obliczeniową. W imieniu obcym funkcja Y może zależeć od wymowy i przyjętej szkoły. Decyzję należy zapisać obok przykładu.

Podsumowanie

W haśle „Jak obliczyć liczbę samogłosek” reguły i znaczenia pozostają przypisane do nazwanej szkoły oraz jej własnego słownika. Pełny zapis działania pozwala połączyć wynik z warstwą samogłosek, spółgłosek oraz z innymi liczbami portretu.

Bibliografia