Liczba pełnego imienia powstaje z wartości wszystkich liter wybranej formy. W późniejszych podręcznikach bywa nazywana liczbą ekspresji lub przeznaczenia. U Taylor odpowiada ogólnej warstwie imienia, ale jej terminologii nie należy mechanicznie utożsamiać ze wszystkimi późniejszymi szkołami.
Dwa pełne przykłady
W tabeli zachodniej 'ŁUKASZ KOWALSKI→LUKASZ KOWALSKI': 'LUKASZ=3+3+2+1+1+8=18', 'KOWALSKI=2+6+5+1+3+1+2+9=29', razem '47', a '4+7=11'. Przy regule Taylor zachowującej 11 zapis brzmi '47/11'. Kontrola warstw: samogłoski 20, spółgłoski 27, razem 47.
'ANNA NOWAK' daje 'ANNA=1+5+5+1=12', 'NOWAK=5+6+5+1+2=19', razem '31→4'. Samogłoski: 'A+A+O+A=1+1+6+1=9'. Spółgłoski: 'N+N+N+W+K=5+5+5+5+2=22'; '9+22=31'.
Suma cząstkowa a wynik końcowy
Suma każdej części służy kontroli i może mieć własne znaczenie w szkole analizującej pierwsze imię, drugie imię oraz nazwisko oddzielnie. Nie należy jednak redukować każdego członu przed połączeniem, jeśli wybrana instrukcja każe zsumować wszystkie litery. Dla Łukasza redukcja '18→9' i '29→11' przed dodaniem prowadziłaby inną ścieżką niż bezpośrednie 47.
Wczesne źródła różnią się nazwą całej sumy. Taylor opisuje ogólną warstwę imienia w relacji do samogłosek i spółgłosek. Walton pokazuje zarówno całą nazwę, jak i znaczenie każdego jej członu. Późniejsza etykieta „Liczba Ekspresji” powinna być stosowana wtedy, gdy odpowiada badanej szkole.
Dwa równoważne sposoby kontroli
Można dodać każdą literę po kolei albo zsumować wcześniej policzone samogłoski i spółgłoski. Jeśli zapis i tabela są identyczne, wynik musi być taki sam.
Dla Łukasz Kowalski:
- forma obliczeniowa:
LUKASZ KOWALSKI; - suma
LUKASZ:3+3+2+1+1+8 = 18; - suma
KOWALSKI:2+6+5+1+3+1+2+9 = 29; - suma całości:
18 + 29 = 47; - redukcja:
4 + 7 = 11.
Przy regule zachowującej 11 wynik zapisujemy jako 47/11. Kontrola warstw: samogłoski 20 i spółgłoski 27 również dają 47.
Kolejność redukcji
Gdyby zredukować człony osobno, 18 → 9 oraz 29 → 11, a potem 9 + 11 = 20 → 2, wynik byłby inny. Nie oznacza to, że arytmetyka jest dowolna — oznacza, że istnieją różne algorytmy. Przykład musi wskazywać, czy sumuje wszystkie litery bezpośrednio, czy najpierw redukuje człony.
W przykładach Afterlogy dla tabeli zachodniej sumujemy wszystkie litery wybranej pełnej formy, pokazujemy sumy członów wyłącznie kontrolnie i dopiero na końcu redukujemy całość, zachowując 11 lub 22, jeśli pojawią się zgodnie z regułą.
Suma nieredukowana jest częścią wyniku
Zapisywanie wyłącznie ostatniej cyfry utrudnia kontrolę i zaciera różnice między szkołami. Wynik 47/11 mówi więcej niż samo 11: zachowuje sumę liter oraz ścieżkę redukcji 4+7. Jeśli inna szkoła redukuje człony osobno albo nie zachowuje 11, może dojść do innej prezentacji. Każdy kalkulator powinien pokazać kolejność operacji.
U Taylor pełna suma jest trzecią warstwą obok samogłosek i spółgłosek. Balliett także liczy wartości nazw, lecz używa własnego słownika. Późniejsze określenie Expression Number bywa odnoszone do pełnego imienia, jednak nie należy wstecznie przypisywać go każdemu wczesnemu autorowi. W haśle historycznym termin i rachunek muszą mieć to samo źródło.
Podsumowanie
W haśle „Jak obliczyć liczbę pełnego imienia” reguły i znaczenia pozostają przypisane do nazwanej szkoły oraz jej własnego słownika. Pełny zapis działania pozwala połączyć wynik z warstwą samogłosek, spółgłosek oraz z innymi liczbami portretu.
Bibliografia
- L. Dow Balliett, The Philosophy of Numbers: Their Tone and Colors, Atlantic Publishing Company, 1908, szczególnie druk s. 18–22 (PDF 23–27).
- Roy Page Walton, Names, Dates, and Numbers: A System of Numerology, E. J. Clode, 1914, druk s. 13–14, 33, 42–43, 53 i 77 (PDF 33–34, 49, 58–59, 69 i 93).
- Ariel Yvon Taylor, Numerology Made Plain: The Science of Names and Numbers and the Law of Vibration, 1926, tabela i trzy warstwy imienia: druk s. 20–24 (PDF 24–28); dalsze przykłady w rozdziałach IV–XI.




