Litery, żetony liczbowe i arkusz obliczeń imienia krok po kroku

Nazwa używana na co dzień może różnić się od pełnej formy urodzeniowej. Wczesne podręczniki Taylor i Cheiro uwzględniały takie różnice, ale robiły to według własnych reguł. Najważniejsza zasada brzmi: nie zastępuj jednego zapisu drugim — policz je osobno i nazwij wynik.

Trzy różne jednostki analizy

Imię używane to forma, którą osoba jest regularnie nazywana. Pseudonim jest odrębną nazwą publiczną, artystyczną lub zawodową. Podpis jest konkretnym zapisem, który może zawierać pełną nazwę, inicjały albo skrót. Walton omawiał podpis w osobnym rozdziale, co pokazuje, że nie powinien on automatycznie zastępować pełnego imienia.

Przykład zachodni: 'ANNA NOWAK=31/4', natomiast pseudonim 'NOVA' daje 'N(5)+O(6)+V(4)+A(1)=16/7'. Podpis 'A. NOWAK' liczy litery 'A+NOWAK=1+19=20/2'; kropka i odstęp nie mają wartości. Każdy wynik opisuje inną formę i nie jest sumowany z pozostałymi.

Drugi przykład: 'ŁUKASZ KOWALSKI=47/11', ale codzienne 'ŁUKI→LUKI' daje 'L(3)+U(3)+K(2)+I(9)=17/8'. Kontrola transliteracji dotyczy wyłącznie 'Ł→L'; pozostałe litery zachowują swoje wartości. Jeśli 'Y' wystąpiłoby w pseudonimie, jego przydział do samogłosek lub spółgłosek trzeba opisać osobno.

Jak porównywać wyniki

Najpierw zachowuje się pełny wynik formy urodzeniowej, następnie liczy aktualną nazwę tą samą tabelą. Można porównać pełną sumę, samogłoski i spółgłoski oraz wskazać, które liczby powtarzają się w obu formach. Podpis i nazwa zawodowa zyskują znaczenie przede wszystkim w kontekście, w którym są rzeczywiście używane.

Imię używane

Jeśli Aleksandra Kowalska przedstawia się jako Ola Kowalska, są to dwie formy o innych literach. Obliczenie „Oli” nie poprawia ani nie unieważnia obliczenia „Aleksandry”; opisuje po prostu inną nazwę w ramach danej szkoły.

Warto ustalić zakres: czy liczone jest samo imię, imię z nazwiskiem, forma zawodowa czy nazwa używana w konkretnej relacji. Bez tej informacji wynik jest niepowtarzalny.

Pseudonim i nazwa artystyczna

Pseudonim liczy się dokładnie w formie publicznej, łącznie z członami będącymi słowami. Symbole graficzne i cyfry wymagają osobnej reguły; jeśli tabela jej nie ma, kalkulator powinien zgłosić zakres zamiast pomijać znak.

Interpretacja pseudonimu może służyć do porównania symboliki nazwy marki lub persony publicznej. Nie należy z niej wnioskować o „prawdziwej osobowości” człowieka.

Podpis

Taylor rozróżniała podpis od pełnego imienia. W analizie tekstowej trzeba ustalić, co podpis faktycznie zawiera: pełne nazwisko, inicjały, skrót czy pseudonim. Kształt grafologiczny nie jest częścią tabeli literowej, chyba że odrębna metoda wyraźnie go definiuje.

Dobra praktyka porównawcza

Zestawienie powinno pokazać obok siebie:

  • formę urodzeniową;
  • formę codzienną;
  • pseudonim lub nazwę zawodową;
  • dokładną tabelę;
  • różnice w literach i sumach.

Jednostka analizy musi pozostać stała

Imię używane może oznaczać formę codzienną, podpis zawodowy, nazwę sceniczną albo identyfikator publikowany w internecie. Nie należy ich łączyć w jeden ciąg tylko dlatego, że odnoszą się do tej samej osoby. Każda forma odpowiada innemu kontekstowi społecznemu i otrzymuje osobny rachunek. Porównanie powinno wskazać okres oraz miejsce użycia nazwy.

Taylor analizuje najczęstszy podpis jako obraz bieżącej ekspresji, a imię pierwotne jako trwalsze tło. Cheiro również rozróżnia datę i nazwę używaną, lecz stosuje odmienną tabelę oraz własne pojęcie zgodności. Wspólny temat nie oznacza zgodności procedur. Ciekawym źródłowym przypadkiem Taylor jest omówienie pseudonimu Mark Twain; warto traktować je jako przykład rozumowania autorki, nie dowód przyczynowy sukcesu pisarza.

Podsumowanie

W haśle „Imię używane, pseudonim i podpis — jak je liczyć” reguły i znaczenia pozostają przypisane do nazwanej szkoły oraz jej własnego słownika. Pełny zapis działania pozwala połączyć wynik z warstwą samogłosek, spółgłosek oraz z innymi liczbami portretu.

Bibliografia