Tabela alfabetu Taylor

Ariel Yvon Taylor używa cyklicznej tabeli dziewięciu cyfr. Litery otrzymują wartości według kolejności alfabetu:

Jest to układ odmienny od alfabetu Cheiro. W metodzie Taylor litera F ma 6, O ma 6, R ma 9, a każda z dziewięciu wartości ma przypisane litery.

Trzy warstwy imienia

Taylor dzieli analizę na:

• samogłoski — „Soul—talents”, naturalne talenty i wewnętrzny zasób;
• spółgłoski — „Body—personality”, sposób zewnętrznej ekspresji i wrażenie;
• pełne imię — „Intellect and destiny”, intelektualny kierunek i przeznaczenie.

Nazwy tych pozycji należą do języka Taylor. W innych szkołach podobne działania mogą nosić nazwy Pragnienia Serca, Osobowości i Ekspresji.

Krok 1: zapisz człony osobno

Na stronach 22–24 Taylor analizuje DAVID WARK GRIFFITH. Nie łączy liter w jeden ciąg. Każdy człon otrzymuje własną kolumnę, a samogłoski umieszcza nad imieniem, spółgłoski pod nim.

Krok 2: samogłoski

Samogłoski wynoszą:

• DAVID: A(1) + I(9) = 10 → 1;
• WARK: A(1) = 1;
• GRIFFITH: I(9) + I(9) = 18 → 9.

Łączna suma zredukowanych członów:

1 + 1 + 9 = 11.

Taylor zachowuje 11 jako master vibration i opisuje wynik jako talenty duszy.

Krok 3: spółgłoski

Spółgłoski:

• DAVID: D(4) + V(4) + D(4) = 12 → 3;
• WARK: W(5) + R(9) + K(2) = 16 → 7;
• GRIFFITH: G(7) + R(9) + F(6) + F(6) + T(2) + H(8) = 38 → 11.

W trzecim członie wynik zatrzymuje się na 11. Dwa pozostałe dają 3 + 7 = 10 → 1, dlatego Taylor zachowuje relację zwykłego wyniku z master vibration i zapisuje ją jako 1–11.

Krok 4: wszystkie litery

Pełny wzór wynosi 22–8–11. Taylor interpretuje 22 jako zdolność organizowania inspiracyjnych idei 11, a 8 jako wykonawczą i biznesową siłę pośrodku układu.

Dlaczego układ jest ważniejszy niż pojedyncza cyfra

Gdyby dodać wszystkie litery od razu, suma 22 + 17 + 56 wyniosłaby 95 → 14 → 5. Taki wynik usunąłby rozmieszczenie dwóch master vibrations. Taylor właśnie dlatego pozostawia trzy człony.

Jej przykład pokazuje zasadę ogólną: pozycja liczby mówi, gdzie działa jakość. 11 w samogłoskach opisuje wewnętrzny impuls, 11 w spółgłoskach jednego członu — zewnętrzny kanał tej części nazwiska, a 22 w pierwszym imieniu — sposób organizowania pełnej ekspresji.

Samodzielna procedura

1. Użyj dokładnej pisowni pełnego imienia, które analizuje dana szkoła.
2. Podziel je na człony.
3. Nad każdym członem wypisz wartości samogłosek i zsumuj je osobno.
4. Pod każdym członem wypisz wartości spółgłosek.
5. W trzeciej linii dodaj wszystkie litery członu.
6. Redukuj liczby dwucyfrowe, zatrzymując się na 11 albo 22.
7. Zachowaj wzory członów przed tworzeniem wyniku zbiorczego.
8. Sprawdź każde działanie ponownie z tabelą.

Znaki diakrytyczne i polskie imiona

Tabela z 1926 roku obejmuje alfabet angielski A–Z. Przy polskich literach trzeba jawnie ustalić zasadę transliteracji, na przykład Ą→A, Ć→C, Ł→L, Ó→O, Ś→S, Ź/Ż→Z. Jest to redakcyjna adaptacja do alfabetu polskiego, a nie instrukcja zapisana przez Taylor.

Najważniejsza jest konsekwencja: tę samą zasadę należy stosować do wszystkich członów i zachować oryginalną pisownię obok wersji użytej w rachunku.

Kontrola rachunku na trzech poziomach

Po obliczeniu tabeli warto wykonać kontrolę krzyżową. Suma samogłosek i suma spółgłosek przed redukcją powinny razem dać surową sumę wszystkich liter. Następnie każdy poziom redukuje się osobno, zatrzymując 11 lub 22.

Taka kontrola szybko ujawnia pominiętą literę, błędną wartość albo przedwczesne dodanie członów imienia. Przy polskiej pisowni trzeba dodatkowo zapisać przyjętą transliterację znaków diakrytycznych, aby druga osoba mogła powtórzyć rachunek.

Bibliografia

• Ariel Yvon Taylor, Numerology Made Plain, 1926, s. 21–24, 43.
• Skan strony 23/obrazu 27 — pełna tabela Griffitha.