Polski alfabet ma 32 litery. Ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź i ż są pełnoprawnymi literami, a nie błędnymi wariantami liter bez znaków. Historyczne tabele Balliett i Taylor powstały jednak dla angielskiego alfabetu A–Z i nie podają ich wartości.
Trzy spotykane rozwiązania
- Sprowadzenie do litery podstawowej: 'Ą→A, Ć→C, Ę→E, Ł→L, Ń→N, Ó→O, Ś→S, Ź→Z, Ż→Z'. To konwencja Afterlogy w przykładach korzystających z angielskiej tabeli A–Z.
- Pełna kolejność polskiego alfabetu: wszystkie 32 litery otrzymują wartości według pozycji lub własnej tabeli. Taki wariant wymaga wskazania autora, ponieważ nie występuje w angielskich wydaniach Balliett czy Taylor.
- Tabela autorska: polskie znaki mogą mieć odrębne wartości niezależne od kolejności alfabetu. Również tutaj źródłem musi być konkretna publikacja.
Jak metoda zmienia wynik
Dla zachodniej tabeli Afterlogy 'ŁUKASZ→LUKASZ' i daje '3+3+2+1+1+8=18/9'. Gdyby 'Ł' otrzymało odrębną wartość w tabeli polskiej, suma zmieniłaby się już na pierwszej literze. Drugi przykład, 'ŻANETA→ZANETA', daje 'Z(8)+A(1)+N(5)+E(5)+T(2)+A(1)=22'; przy regule zachowującej 22 zapis wynosi '22/4'.
Normalizacja a transliteracja
Normalizacja Unicode zapewnia jednolity techniczny zapis tego samego znaku. Nie ustala natomiast, że 'Ł' ma stać się 'L'. Translacja 'Ł→L' jest decyzją metody numerologicznej, a nie skutkiem NFC lub NFD. Dlatego rekord obliczenia powinien zawierać oryginał, formę po normalizacji i formę po świadomej transliteracji.
Dla cyrylicy, greki, hebrajskiego i innych pism należy wybrać: analizę oryginalnego alfabetu albo określoną transliterację łacińską. Nie powinno się łączyć liter z dwóch tabel w tej samej sumie.
Problem, który musi rozwiązać kalkulator
Jeśli program po cichu usuwa nierozpoznaną literę, imię Łukasz może zostać policzone jako UKASZ. Jeśli natomiast usuwa tylko znak diakrytyczny, Ł nie zawsze zachowa się jak typowa litera złożona z L i akcentu. Wynik zależy więc od implementacji, a nie od reguły udokumentowanej u Taylor.
Konwencja Afterlogy dla tabeli A–Z
Afterlogy zachowuje oryginalną pisownię do prezentacji, a do obliczenia stosuje jawne mapowanie:
| Oryginał | Forma obliczeniowa |
|---|---|
| Ą | A |
| Ć | C |
| Ę | E |
| Ł | L |
| Ń | N |
| Ó | O |
| Ś | S |
| Ź, Ż | Z |
Przykład: Łukasz jest wyświetlany w oryginale, lecz w tabeli A–Z liczony jako LUKASZ. To transliteracja techniczna przyjęta dla powtarzalności, nie twierdzenie, że Ł i L są tą samą literą polszczyzny.
Normalizacja Unicode
Przed mapowaniem tekst należy ujednolicić do formy NFC. Dzięki temu znak zapisany jako jedna litera oraz równoważny ciąg litery podstawowej i znaku łączącego nie dadzą przypadkiem różnych wyników. NFC nie transliteruje i nie usuwa diakrytyków — te decyzje następują dopiero w jawnej warstwie reguł.
Inne alfabety
Imienia zapisanego cyrylicą, greką lub pismem hebrajskim nie należy po cichu częściowo pomijać. Kalkulator powinien zastosować wskazany standard transliteracji albo zatrzymać obliczenie. Osobna analiza w oryginalnym alfabecie wymaga właściwego dla niego systemu, na przykład izopsefii lub gematrii.
Specyfikacja dla powtarzalnego obliczenia
Wersja reguł Afterlogy powinna wykonywać kolejno: zachowanie oryginału, normalizację do NFC, jawne mapowanie Ą→A, Ć→C, Ę→E, Ł→L, Ń→N, Ó→O, Ś→S, Ź→Z, Ż→Z, zmianę na wielkie litery oraz walidację pozostałych znaków. Spacje, łączniki i apostrofy wyznaczają granice członów, ale nie mają wartości. Znak spoza obsługi powinien wywołać komunikat, a nie zostać po cichu pominięty.
NFC rozwiązuje problem dwóch równoważnych reprezentacji tego samego znaku w Unicode, lecz nie transliteruje. Litera ą może być zapisana jako jeden punkt kodowy albo jako a plus znak łączący; po NFC pozostaje literą ą. Dopiero osobna reguła kalkulatora mapuje ją do A dla tabeli Taylor. To rozdzielenie jest ważne zarówno dla wyników, jak i dla szacunku wobec poprawnej polskiej pisowni.
Podsumowanie
W haśle „Polskie litery w numerologii imion” reguły i znaczenia pozostają przypisane do nazwanej szkoły oraz jej własnego słownika. Przed własnym obliczeniem warto zapisać nazwę systemu, dokładną tabelę, regułę transliteracji i moment redukcji.
Bibliografia
- Polish Toponymic Guidelines, Główny Urząd Geodezji i Kartografii / gov.pl, wyd. 4, zasady polskiego alfabetu i transliteracji.
- Unicode Consortium, Unicode Standard Annex #15: Unicode Normalization Forms, bieżąca specyfikacja normalizacji zapisu znaków.
- Ariel Yvon Taylor, Numerology Made Plain: The Science of Names and Numbers and the Law of Vibration, 1926, tabela i trzy warstwy imienia: druk s. 20–24 (PDF 24–28); dalsze przykłady w rozdziałach IV–XI.
- Cheiro, Cheiro’s Book of Numbers, 1926, tabela liter i reguły nazw: PDF 71–73; przykłady nazw: PDF 85–90.