W systemie Taylor samogłoski są liczone oddzielnie od spółgłosek. Autorka wiązała je z wewnętrznymi motywacjami, talentami, odczuwaniem i pojęciem „duszy”. Późniejsze szkoły używają nazw Soul Urge albo Heart's Desire, lecz ich dokładne definicje mogą się różnić.

Od „pragnienia serca” do Liczby Duszy

Walton w 1914 roku nazywał sumę samogłosek heart’s desire. Dewey w 1924 roku przypisywała samogłoskom naturę wewnętrzną, a pierwszej samogłosce szczególną rolę w opisie wnętrza. Taylor łączyła samogłoski z warstwą duszy, talentów i podświadomości. Późniejsze terminy Liczba Duszy, Pragnienie Serca i Motywacja Wewnętrzna wyrastają z podobnego obszaru, ale powinny zachować definicję właściwą autorowi.

Jak czytać wynik

Warstwa samogłoskowa opisuje potrzeby, wartości, wewnętrzny napęd i rodzaj doświadczenia, ku któremu kieruje się uwaga. Harmonijna ekspresja pojawia się, gdy potrzeby mają rozpoznany język i mogą wspierać działanie. Wymagająca ekspresja może przyjmować postać ukrywania pragnień, wahania między sprzecznymi motywami albo oczekiwania, że otoczenie samo je odczyta.

Dla 'ANNA' samogłoski dają 2: potrzeba współpracy, więzi i wyczucia rytmu relacji. Dla 'ŁUKASZ KOWALSKI' wynik wynosi 20/2, więc podobny motyw 2 rozwija się na szerszej sumie złożonej. Pełna liczba 11 i spółgłoskowe 9 pokazują, przez jakie jakości ta potrzeba może być wyrażana.

Pierwsza samogłoska stanowi osobny wskaźnik tylko w szkołach, które go definiują. Dewey omawia ją oddzielnie; nie należy więc dodawać jej znaczenia do każdej analizy samogłosek bez wskazania metody.

Co oznacza „wewnętrzna”

Jest to kategoria symboliczna: autor zakłada, że samogłoski reprezentują mniej widoczną warstwę nazwy. Nie oznacza to, że suma uzyskuje dostęp do nieświadomości albo potrafi wykryć prawdziwe potrzeby niezależnie od rozmowy z człowiekiem.

Nazewnictwo

Taylor używała własnego języka. Juno Jordan i Matthew Goodwin spopularyzowali późniejsze terminy, ale strony wydawców nie wystarczają do szczegółowego odtwarzania ich reguł. Dlatego nie należy pisać, że każda historyczna suma samogłosek „od zawsze” nazywała się Soul Urge.

Dobra praktyka

• podaj dokładne samogłoski i ich sumę;
• zaznacz regułę dla Y;
• użyj nazwiska autora interpretacji;
• unikaj twierdzeń o ukrytej traumie, zdrowiu psychicznym lub „prawdziwej duszy”.

Przy porównaniu kilku imion należy zachować tę samą klasyfikację samogłosek. Zmiana reguły dla Y po zobaczeniu wyniku uniemożliwia uczciwe zestawienie.

Porównanie z późniejszym słownikiem

W tabelach Taylor samogłoski tworzą część związaną z „Soul”, talentami i podświadomymi dyspozycjami. Późniejsze nazwy Soul Urge albo Heart's Desire są funkcjonalnie bliskie, ale ich geneza oraz dokładny zakres wymagają książek Jordan lub Goodwina. Dlatego w haśle najpierw podaje się język Taylor, a późniejsze terminy przedstawia jako odrębny etap tradycji.

Podsumowanie

W haśle „Samogłoski jako wewnętrzna warstwa imienia” reguły i znaczenia pozostają przypisane do nazwanej szkoły oraz jej własnego słownika. Najpełniejsza interpretacja powstaje przez zestawienie tej liczby z samogłoskami, spółgłoskami, pełną nazwą i liczbami daty urodzenia.

Bibliografia

• Roy Page Walton, Names, Dates, and Numbers: A System of Numerology, E. J. Clode, 1914, druk s. 13–14, 33, 42–43, 53 i 77 (PDF 33–34, 49, 58–59, 69 i 93).
• Nellie Viola Dewey, The Psychology of Your Name, wyd. 2 poprawione, Theosophical Press, 1924, PDF 34, 49, 103–115.
• Ariel Yvon Taylor, Numerology Made Plain: The Science of Names and Numbers and the Law of Vibration, 1926, tabela i trzy warstwy imienia: druk s. 20–24 (PDF 24–28); dalsze przykłady w rozdziałach IV–XI.
• Juno Jordan, Numerology: The Romance in Your Name, DeVorss, wydanie pierwotne 1965, wydanie poprawione 1984; opis i dane wydawcy.