Oddzielne karty i podpisy symbolizujące różne używane formy imienia

Drugie imię lub drugi człon nazwiska często znika z codziennego użycia, ale pozostaje częścią pełnej formy urzędowej. Jeśli obliczenie ma dotyczyć imienia urodzeniowego, nie należy go pomijać tylko po to, by uzyskać prostszy wynik.

Jak liczyć człony nazwy

Każde drugie imię i każdy człon nazwiska pozostaje w pełnym rachunku, jeśli należy do analizowanej formy. Najpierw zapisuje się sumę każdego członu, następnie sumę całkowitą. Taki układ umożliwia zarówno kontrolę arytmetyczną, jak i interpretację funkcji części imienia opisywaną przez Waltona.

'ANNA MARIA NOWAK' daje 'ANNA=12', 'MARIA=24', 'NOWAK=19', razem '55/10/1'. Pierwsze imię ma 3, drugie 6, nazwisko 1, a całość 1. Kontrola samogłosek i spółgłosek wynosi odpowiednio 21 oraz 34; '21+34=55'.

'JAN KOWALSKI-NOWAK' daje 'JAN=7', 'KOWALSKI=29', 'NOWAK=19', razem '55/10/1'. Łącznik nie ma wartości. Gdyby analizowane były tylko inicjały 'J.K.N.', wynik zachodni to 'J1+K2+N5=8'; jest to osobny wskaźnik nazwy skróconej, nie zamiennik pełnej sumy.

Partykuły i kolejność kulturowa

'de', 'von', 'van', 'bin' i podobne partykuły liczy się wtedy, gdy należą do używanej lub urzędowej formy. Kolejności członów nie należy zmieniać pod wygodę kalkulatora. Choć dodawanie jest przemienne, pierwsza litera, pierwsza samogłoska, rytm imienia i tranzyty literowe zależą od kolejności.

Zapis wyników powinien umożliwiać przejście od całości do każdej części. Pozwala to zauważyć powtórzenia, na przykład identyczną redukcję pierwszego imienia i pełnej nazwy, oraz napięcia pomiędzy imieniem prywatnym a nazwiskiem rodowym.

Pełna forma

Dla zapisu Anna Maria Kowalska-Nowak pełne obliczenie obejmuje:

  • ANNA;
  • MARIA;
  • KOWALSKA;
  • NOWAK.

Spacje i łącznik wyznaczają granice, lecz nie mają wartości. Warto pokazać subtotale członów i sumę całości. Redukcja subtotalów przed zsumowaniem jest osobnym algorytmem i nie może być wprowadzana bez opisu.

Inicjały

Podpis A. M. Kowalska-Nowak nie jest tym samym zapisem co pełne imiona. Można policzyć inicjały jako osobną nazwę używaną, ale nie należy udawać, że zastępują pełną formę urodzeniową.

Nazwiska z partykułami

W formach takich jak de Gaulle, van der Meer czy von Neumann partykuły są częścią konkretnego zapisu. Nie należy ich pomijać na podstawie angielskiego zwyczaju ani zmieniać kolejności. Jeśli źródło historyczne podaje kilka wariantów, każdy wynik powinien wskazywać wykorzystaną formę.

Kolejność kulturowa

Nie wszystkie kultury ustawiają imię i nazwisko w tej samej kolejności ani używają pojedynczego nazwiska dziedziczonego w polski sposób. Numerologia nie powinna narzucać obcego modelu. Najpierw należy ustalić funkcję każdego członu w danym systemie nazewniczym.

Zasada przejrzystości

Każdy opublikowany przykład powinien umożliwiać ręczne odtworzenie: oryginał, transliteracja, granice członów, tabela, subtotale, suma i redukcja.

Jeśli człon został formalnie dopisany później, warto przygotować dwa zapisy chronologiczne zamiast traktować obecną formę jako urodzeniową. Metadane daty pomagają oddzielić dokument od późniejszej nazwy używanej.

Przykład zapisu danych

Dla formy Anna Maria Nowak-Kowalska rekord powinien zachować cztery rozpoznawalne części: Anna, Maria, Nowak i Kowalska, a jednocześnie policzyć pełny ciąg według wybranej szkoły. Łącznik pozostaje widoczny jako granica, lecz nie otrzymuje wartości. Osobne sumy członów służą kontroli; nie należy ich redukować przed zsumowaniem, jeśli deklarowana reguła tego nie przewiduje.

W kulturach o innej kolejności nazw albo z partykułami nie wolno automatycznie stosować zachodniego podziału na „first/middle/last name”. Najpierw dokumentuje się oryginalną strukturę i zwyczaj użycia, następnie transliterację. Inicjał jest informacją niepełną i nie powinien być rozwijany bez źródła.

Podsumowanie

W haśle „Drugie imiona i nazwiska wieloczłonowe” reguły i znaczenia pozostają przypisane do nazwanej szkoły oraz jej własnego słownika. W dalszej analizie warto porównać pełną formę urodzeniową, nazwę używaną prywatnie i nazwę funkcjonującą publicznie.

Bibliografia