L. Dow Balliett i Ariel Yvon Taylor należą do najważniejszych otwartych źródeł dla wczesnej, anglojęzycznej numerologii imion. Ich książki pokazują, że sekwencyjna tabela liter 1–9 i interpretacja różnych części imienia były już rozwinięte na początku XX wieku.

Od Balliett do rozbudowanej analizy imienia

L. Dow Balliett w The Philosophy of Numbers (1908) przypisała angielskim literom wartości w cyklu 1–9 i obliczała „wibrację” nazw. Jej tabela jest czytelnym, wczesnym świadectwem nowoczesnej metody A–Z. Balliett rozwijała własny język tonów, barw i jakości liczb, a w kolejnych książkach łączyła nazwę z praktyką samopoznania i działania.

Roy Page Walton w 1914 roku opisywał już „system of numerology”. Jego książka zawiera tabelę A–Z, pełną sumę nazwy, osobną sumę samogłosek nazwaną heart’s desire, analizę podpisu, pierwszej litery oraz wpływu każdego członu imienia. To ważne ogniwo pomiędzy wczesnym rachunkiem Balliett a późniejszym, wielowarstwowym portretem.

Nellie Viola Dewey w poprawionym wydaniu z 1924 roku przypisywała samogłoskom naturę wewnętrzną, a spółgłoskom warstwę zewnętrzną. Pokazywała także reguły pierwszej samogłoski, nazw rodzinnych i zmiany nazwiska. Ariel Yvon Taylor w 1926 roku uporządkowała samogłoski, spółgłoski i całe imię w jednej procedurze oraz szerzej stosowała 11 i 22.

Seton, Campbell i Jordan

Julia Seton należała do środowiska, które popularyzowało słowo „numerologia” w drugiej dekadzie XX wieku. Florence Campbell opublikowała w 1931 roku Your Days Are Numbered, a Juno Jordan w 1965 roku Numerology: The Romance in Your Name. Te publikacje wyznaczają dalsze etapy amerykańskiej systematyzacji. Porównując autorów, trzeba zachować ich własne terminy i daty: podobna funkcja wskaźnika nie oznacza jeszcze identycznej definicji.

L. Dow Balliett

Balliett publikowała o „wibracji” liczb, dźwięku i kolorze. W The Philosophy of Numbers przedstawiała tabelę, w której litery alfabetu angielskiego powtarzają wartości 1–9. W kolejnych książkach rozwijała obliczenia imion i dat oraz własną kategorię „free numbers”. Jej język łączy numerologię z duchowością epoki.

Ariel Yvon Taylor

Taylor w Numerology Made Plain (1926) podała czytelną tabelę A–Z → 1–9 i przykłady sumowania imion. Rozdzielała:

• samogłoski, które wiązała z wewnętrznymi motywacjami i „duszą”;
• spółgłoski, które interpretowała jako ciało lub osobowość widoczną na zewnątrz;
• pełne imię, które łączyła z przeznaczeniem, intelektem albo ogólną ekspresją.

Rozróżniała również pełne imię rodowe, nazwę używaną i podpis. Zachowywała wyniki 11 i 22 w określonych obliczeniach. W analizowanym korpusie nie ma równorzędnej, szczególnej reguły dla 33.

Różnice między autorkami

Podobna tabela nie oznacza identycznego słownika. „Free numbers” Balliett nie są automatycznie tym samym co późniejsze „master numbers”, a terminy Taylor nie zawsze odpowiadają współczesnym etykietom Expression, Soul Urge i Personality. Przy cytowaniu trzeba zachować język źródła albo wyraźnie zaznaczyć, że używa się późniejszego odpowiednika.

Znaczenie dla historii

Książki Balliett i Taylor dokumentują nowoczesną praktykę znacznie lepiej niż retrospektywne odwołania do Pitagorasa. Pozwalają opisać, co rzeczywiście robili autorzy w swojej epoce, bez wypełniania wcześniejszych luk legendą o nieprzerwanym przekazie.

Co można porównać bez ujednolicania

U obu autorek występuje sekwencyjne przypisanie angielskich liter do cyfr 1–9 oraz przekonanie, że imię ma „wibrację”. Na tym podobieństwa się nie kończą, ale nie uprawniają do połączenia wszystkich definicji. Balliett rozwija własny słownik i kategorię „free numbers”. Taylor przedstawia czytelną procedurę trzech warstw imienia, rozróżnia nazwę pierwotną i aktualny podpis, a 11 i 22 określa jako wyniki szczególne.

Podsumowanie

W haśle „Balliett i Taylor: początki nowoczesnej numerologii imienia” reguły i znaczenia pozostają przypisane do nazwanej szkoły oraz jej własnego słownika. Najważniejszym następnym krokiem jest porównanie tej historii z konkretnymi tabelami liter i terminami używanymi przez poszczególnych autorów.

Bibliografia

• L. Dow Balliett, The Philosophy of Numbers: Their Tone and Colors, Atlantic Publishing Company, 1908, szczególnie druk s. 18–22 (PDF 23–27).
• L. Dow Balliett, How to Attain Success Through the Strength of Vibration, 1913, rozdziały o nazwie i wibracji.
• Roy Page Walton, Names, Dates, and Numbers: A System of Numerology, E. J. Clode, 1914, druk s. 13–14, 33, 42–43, 53 i 77 (PDF 33–34, 49, 58–59, 69 i 93).
• Julia Seton, The Key to Health, Wealth & Love, Elizabeth Towne, 1917, wydanie zdigitalizowane przez Library of Congress.
• Nellie Viola Dewey, The Psychology of Your Name, wyd. 2 poprawione, Theosophical Press, 1924, PDF 34, 49, 103–115.
• Ariel Yvon Taylor, Numerology Made Plain: The Science of Names and Numbers and the Law of Vibration, 1926, tabela i trzy warstwy imienia: druk s. 20–24 (PDF 24–28); dalsze przykłady w rozdziałach IV–XI.