Zasada kontrolna: wzorzec rozmieszczenia odpowiada na pytanie, jak planety zajmują 360° ekliptyki. Nie jest tym samym co figura aspektowa, przewaga domów ani stellium.
Najpierw narysuj luki
Klasyfikacja Marca Edmunda Jonesa zaczyna się od rozkładu planet na kole. Aby nie rozpoznawać wzorca na oko, uporządkuj długości ekliptyczne, policz odległości między kolejnymi planetami i zaznacz największą pustą przestrzeń. Łuk zajęty przez planety jest dopełnieniem tej luki do 360°.
Trzeba też jawnie podać zestaw obiektów. Historyczna metoda Jonesa dotyczy planet używanych przez autora. Dodanie Chirona, węzłów, asteroid lub punktów arabskich zagęszcza koło i może zniszczyć pierwotny wzorzec. Punkty nie powinny być dokładane po to, aby uzyskać pożądaną etykietę.
Siedem wzorców jako typy idealne
| Wzorzec | Obraz rozkładu | Sygnał rozpoznawczy | Przypadek graniczny |
|---|---|---|---|
| splash | planety rozproszone po całym kole | brak bardzo dużej luki i kilku wyraźnych grup | jedna duża luka może przesuwać układ ku locomotive |
| bundle | bardzo zwarte skupienie | większość lub wszystkie planety na krótkim łuku | luźniejsza grupa z uchwytem może być bucket |
| bowl | planety zajmują mniej więcej pół koła | jedna pusta połowa i wyraźna krawędź grupy | pojedyncza planeta poza misą tworzy pytanie o bucket |
| bucket | główna misa plus jedna planeta poza nią | izolowany uchwyt wobec zwartej grupy | dwie planety poza grupą osłabiają czysty typ |
| locomotive | planety zajmują około dwóch trzecich koła | jedna duża luka i ciąg planet przypominający skład | układ bez czytelnej planety prowadzącej może być mieszany |
| seesaw | dwie grupy po przeciwnych stronach | dwie zajęte wyspy oddzielone pustymi łukami | nierówne grupy mogą przypominać splay |
| splay | kilka nieregularnych odnóg lub grup | rozkład ma własne ogniska, ale nie tworzy dwóch symetrycznych wysp | przypadkowe rozproszenie może być splash |
Granice liczbowe różnią się w późniejszych opracowaniach. Dlatego nie wystarczy wpisać nazwy. Raport powinien pokazać największe luki, zajęty łuk i powód odrzucenia najbliższej alternatywy.
Splash i bundle: dwa krańce rozproszenia
Splash rozkłada planety szeroko. Nie oznacza to automatycznie wszechstronności w każdym obszarze życia. Najpierw jest to opis geometrii, dopiero później materiał do interpretacji w obrębie konkretnej szkoły.
Bundle skupia planety na krótkim odcinku. Zwartość można pomylić ze stellium, ale stellium jest konfiguracją kilku planet w znaku, domu lub bliskiej odległości, zależnie od definicji. Bundle opisuje rozkład całego zestawu. Wykres może mieć stellium i nie być czystym bundle, jeżeli pozostałe planety rozciągają zajęty łuk.
Bowl i bucket: znaczenie planety poza grupą
Bowl tworzy jedną zajętą stronę i jedną wyraźnie pustą. Ważne są planety na krawędziach zajętego łuku. Ich kolejność zależy od przyjętej konwencji ruchu i sposobu czytania wzorca.
W bucket pojedyncza planeta poza zasadniczą grupą pełni funkcję uchwytu. To pozycja relacyjna wobec pozostałych planet. Nie wystarczy, że planeta jest nieaspektowana albo samotna w domu. Jeśli poza misą znajdują się dwa obiekty o podobnej wadze, etykieta bucket wymaga szczególnego uzasadnienia albo powinna zostać odrzucona.
Locomotive: luka i planeta prowadząca
Locomotive ma jedną dużą pustą część koła, ale zajmuje więcej przestrzeni niż bowl. Planety układają się jak wagony wokół zajętego łuku. Autorzy różnią się w określaniu planety prowadzącej, dlatego raport musi podać kierunek odczytu.
Nie nazywaj locomotive każdego wykresu z pustym kwadrantem. Porównaj wielkość luki, ciągłość pozostałego rozkładu i to, czy na drugim końcu nie powstaje osobna grupa zmieniająca typ na seesaw.
Seesaw i splay: grupa przeciw grupie albo kilka odnóg
Seesaw wymaga dwóch zespołów po przeciwnych stronach koła. Napięcie geometryczne między nimi jest ważniejsze niż idealna symetria. Jeśli trzeci klaster ma podobną wagę, układ może lepiej pasować do splay.
Splay jest typem nieregularnym, lecz nie oznacza dowolnego bałaganu. Jones wiązał go z kilkoma wyraźnymi punktami podparcia. Współczesne uproszczenie wszystko, co nie pasuje, to splay pozbawia kategorię wartości diagnostycznej. Czasem uczciwszym wynikiem jest układ mieszany.
Planeta ogniskowa, izolowana i nieaspektowana
Te trzy określenia odpowiadają na różne pytania:
- planeta ogniskowa wynika z reguły określonego wzorca,
- planeta izolowana jest przestrzennie oddalona od głównego skupienia,
- planeta nieaspektowana nie tworzy aspektów w przyjętym zestawie i orbicie.
Ta sama planeta może spełniać wszystkie trzy warunki, ale nie musi. Uchwyt bucket może mieć liczne aspekty do misy. Planeta nieaspektowana może leżeć wewnątrz zwartej grupy, jeśli użyto wąskich orbit.
Osobne warstwy tego samego koła
Rozkład półkul, przewaga kwadrantów, skupienie domów, wzorce Jonesa i figury aspektowe można analizować równolegle. Nie należy jednak zamieniać nazw między warstwami. Wielki trygon opisuje sieć aspektów, stellium skupienie kilku planet, a bowl zajęty i pusty łuk całego zestawu.
Praktyczna kolejność:
- Ustal listę planet.
- Zapisz długości i luki.
- Wyznacz zajęty łuk.
- Porównaj dwa najbliższe typy.
- Sprawdź warunek planety ogniskowej.
- Dopiero potem dodaj domy, półkule i aspekty jako osobne obserwacje.
Kiedy pozostawić wykres bez etykiety
Nie klasyfikuj na siłę, gdy wynik zależy od dodania jednego opcjonalnego punktu, dwie kategorie pasują równie dobrze albo geometria jest blisko granicy przyjętych progów. Zapis między bowl a locomotive, największa luka 142° przekazuje więcej informacji niż arbitralna nazwa.
Wzorce są narzędziem porządkowania, nie naturalnymi obiektami odkrywanymi bez udziału reguł. Ich użyteczność rośnie, gdy widoczny jest pomiar i kontrprzykład.
Bibliografia
- Marc Edmund Jones, The Guide to Horoscope Interpretation, Sabian Publishing Society, siedem wzorców rozmieszczenia.
- Marc Edmund Jones, Essentials of Astrological Analysis, Sabian Publishing Society, analiza planet ogniskowych.
- Dane Rudhyar, The Astrology of Personality, Lucis Publishing Company 1936, późniejsze rozwinięcia całościowego odczytu wykresu.
- Robert Hand, Horoscope Symbols, Schiffer Publishing 1981, rozróżnianie warstw symbolicznych i geometrycznych.
- Nicholas Campion, A History of Western Astrology, Volume II, Continuum 2009, kontekst rozwoju astrologii współczesnej.