Firdaria

Firdaria, od persko-arabskiego fardār, są systemem wieloletnich okresów zarządzanych kolejno przez planety, z dalszym podziałem na podokresy. Sekwencja zaczyna się inaczej w horoskopie dziennym i nocnym. Technika nie korzysta z bieżącej pozycji planety, lecz z ustalonego porządku czasu i natalnej kondycji władców.

Długości głównych okresów

Władca	Lata
Słońce	10
Wenus	8
Merkury	13
Księżyc	9
Saturn	11
Jowisz	12
Mars	7
Węzeł północny	3
Węzeł południowy	2

W układzie dziennym sekwencja rozpoczyna się od Słońca, następnie biegnie przez Wenus, Merkurego, Księżyc, Saturna, Jowisza i Marsa. W układzie nocnym zaczyna się od Księżyca i kontynuuje ten porządek sfer. Umiejscowienie i użycie okresów węzłów różni się w przekazach i współczesnych implementacjach, dlatego wariant trzeba nazwać.

Podokresy

Każdy okres planetarny dzieli się na podokresy współwładców. Obliczenie wymaga ustalenia kolejności, długości i dokładnego początku od momentu urodzenia. Program powinien podać poziom, władcę głównego, współwładcę, początek i koniec w jednej strefie czasowej.

W interpretacji władca główny tworzy ramę, a współwładca modyfikuje jej aktualną fazę. Obie planety czyta się przez natalne położenie i relację między nimi.

Źródło i transmisja

Firdaria należą do tradycji persko-arabskiej. Abu Ma'shar opisuje lata planet, ich kolejność i zastosowanie wśród innych technik rocznych. Późniejsze teksty łacińskie i współczesne rekonstrukcje nie zawsze przekazują identyczne zasady dotyczące węzłów i podziałów.

Dlatego nie należy przedstawiać jednego kalkulatora jako jedynej historycznej formy. Rzetelny artykuł podaje wydanie, rozdział i wybraną rekonstrukcję.

Łączenie z innymi technikami

Firdaria wyznaczają długie rozdziały. Profekcja może wskazać temat jednego roku, a tranzyty krótsze momenty aktywacji planet okresu. Solariusz dostarcza układu rocznego. Każda warstwa pozostaje osobnym zegarem.

Przykład i kontrola jakości

Dla urodzenia dziennego pierwsze 10 lat należą do Słońca, kolejne 8 do Wenus, a potem 13 do Merkurego. W każdym głównym okresie podokresy rozkładają jego długość między kolejnych współwładców. Dokładny algorytm powinien zachować ułamki dni, aby granice nie przesuwały się przy każdym poziomie.

W urodzeniu nocnym punkt startu zmienia się na Księżyc. Najpierw trzeba więc prawidłowo określić sektę przez położenie Słońca względem horyzontu. Sam zapis godziny „wieczorem” nie zawsze wystarcza przy zmierzchu i wysokich szerokościach.