Figury aspektowe i wzorce rozmieszczenia planet na kole kosmogramu

Figura aspektowa jest zamkniętą lub ukierunkowaną siecią określonych aspektów między planetami. Układ rozmieszczenia opisuje natomiast, jak wszystkie planety zajmują koło zodiaku, niezależnie od dokładnych aspektów. Wielki trygon, półkrzyż i yod należą do pierwszej grupy. Misa, wiadro, lokomotywa, skupienie, huśtawka, rozprysk i wachlarz Jonesa należą do drugiej.

Obie metody pomagają zobaczyć całość, ale odpowiadają na inne pytania. Nie należy nazywać każdego kształtu narysowanego liniami „układem planet” ani rozpoznawać figury wyłącznie po wyglądzie grafiki.

Figura istnieje tylko wtedy, gdy wszystkie wymagane boki spełniają regułę

Wielki trygon wymaga trzech planet połączonych trzema trygonami. Półkrzyż, nazywany T-kwadraturą, wymaga opozycji i trzeciej planety tworzącej kwadratury do obu końców. Wielki krzyż zawiera dwie opozycje oraz cztery kwadratury.

Yod powstaje z sekstylu u podstawy i dwóch kwinkunksów do planety wierzchołkowej. Latawiec zawiera wielki trygon oraz czwartą planetę w opozycji do jednego wierzchołka i sekstylach do dwóch pozostałych.

Każdy bok musi mieścić się w przyjętym orbicie. Jeśli jeden trygon ma orb 2°, drugi 4°, a trzeci 11° przy limicie 6°, nie ma pełnego wielkiego trygonu w tej metodzie. Można opisać układ niepełny, lecz nie należy ukrywać brakującego boku.

Znaki pomagają rozpoznać wzór, ale stopnie go weryfikują

Wielki trygon często łączy trzy znaki jednego żywiołu, a półkrzyż trzy znaki jednej modalności. Możliwe są jednak aspekty poza znakami, gdy planety leżą blisko granic. Z drugiej strony trzy planety w znakach powietrznych nie muszą tworzyć trygonów, jeśli ich stopnie są zbyt odległe od dokładnych kątów.

Najpierw liczy się długości i orby, dopiero potem opisuje żywioł lub modalność figury. Program, który koloruje linie, powinien również pokazywać liczby.

Rozmieszczenie Jonesa używa pustych łuków i grup

Marc Edmund Jones opisał siedem typów rozkładu planet: splash, bundle, locomotive, bowl, bucket, seesaw i splay. Polskie tłumaczenia nie są całkowicie ustalone, dlatego warto zachować także nazwę angielską.

Metoda patrzy na dziesięć podstawowych ciał i wielkość pustych łuków. Bundle skupia planety w małej części koła, bowl zajmuje mniej więcej połowę, bucket dodaje pojedynczą planetę-uchwyt po przeciwnej stronie, a seesaw tworzy dwie rozdzielone grupy. Splash rozprasza planety szeroko, locomotive pozostawia wyraźny pusty sektor, a splay tworzy kilka nieregularnych skupień.

Dodanie węzłów, asteroid i osi może zapełnić pustą przestrzeń i zniszczyć klasyfikację. Jeśli metoda została zbudowana dla dziesięciu planet, punkty dodatkowe analizuje się później.

Jeden przykład tworzy wielki trygon i latawiec

Dane testowe: 25 września 2026 roku, 14:00 CEST w Warszawie, Europe/Warsaw, czyli 12:00 UTC. Współrzędne WGS84 52.2297° N, 21.0122° E. Zodiak tropikalny, geocentryczny, Swiss Ephemeris 2.10.03. Przyjmujemy maksymalny orb 6° dla trygonów, sekstyli i opozycji w figurze.

Trzy planety tworzą układ powietrzny:

  • Słońce w Wadze i Uran w Bliźniętach: trygon, orb około 3.16°;
  • Uran w Bliźniętach i Pluton w Wodniku: trygon, orb około 2.44°;
  • Pluton w Wodniku i Słońce w Wadze: trygon, orb około 0.72°.

Wszystkie trzy boki spełniają limit, więc jest to wielki trygon. Neptun na 3°01' Barana tworzy opozycję do Słońca z orbem około 0.57°, sekstyl do Urana z orbem około 2.59° i sekstyl do Plutona z orbem około 0.15°. Dołącza więc jako czwarty punkt, tworząc figurę latawca.

Słońce jest węzłem łączącym wielki trygon z opozycją. Neptun staje się przeciwległym wierzchołkiem, a Uran i Pluton pośredniczą przez sekstyle. Interpretacja powinna rozpocząć się od tej geometrii, nie od założenia, że trygon jest „szczęściem”, a opozycja „nieszczęściem”.

Ta sama mapa nie musi mieć czystego typu rozmieszczenia

Dziesięć planet przykładu jest rozłożonych szeroko, ale nierówno. Największa pusta przerwa między sąsiednimi pozycjami ma około 85.8°, między Wenus w Skorpionie a Plutonem w Wodniku. Nie ma pustego półkola potrzebnego do czytelnej misy, ani samotnej planety po przeciwnej stronie zwartej grupy typowej dla wiadra.

Można widzieć rozproszony układ z kilkoma skupieniami, lecz wymuszanie jednej nazwy Jonesa nie wnosi tu tyle co dobrze potwierdzony latawiec aspektowy. Brak czystej klasyfikacji rozmieszczenia jest poprawnym wynikiem.

Planeta wierzchołkowa nie jest automatycznie dominantą całego wykresu

W półkrzyżu planeta kwadratująca oba końce opozycji jest wierzchołkiem. W yodzie wierzchołek przyjmuje dwa kwinkunksy. W latawcu ważne są zarówno planeta w opozycji, jak i punkt wielkiego trygonu, do którego opozycja dochodzi.

Rola geometryczna może zwiększać znaczenie planety, ale nadal trzeba sprawdzić jej dom, władztwa, godność i kątowość. Wierzchołek z szerokimi aspektami nie powinien automatycznie pokonać dokładnie kątowego władcy ascendentu w każdym rankingu.

Algorytm rozpoznawania powinien być odtwarzalny

Raport figury powinien zawierać listę planet, wszystkie boki, dokładne kąty, orby i limity. Raport rozmieszczenia powinien wymienić użyte obiekty, posortowane długości i puste łuki.

Najpierw potwierdza się matematykę, potem wybiera historyczną lub współczesną interpretację. Kształt jest wartościowy wtedy, gdy streszcza realną sieć, a nie wtedy, gdy efektownie wygląda na kole.

Bibliografia