Sfera niebieska z horyzontem, południkiem i wariantami domów kompozytu.

Planety kompozytu liczy się jako midpointy odpowiadających sobie planet. ASC, MC i domy nie mają jednak jednego oczywistego algorytmu. Dwa programy mogą pokazać identyczne planety i odmienne wierzchołki, nie popełniając błędu, jeżeli stosują różne udokumentowane metody.

Metoda 1: midpoint każdej osi i każdego wierzchołka

Najprostszy wariant:

  • kompozytowy ASC jest midpointem ASC A i ASC B,
  • kompozytowy MC jest midpointem MC A i MC B,
  • każdy wierzchołek domu jest midpointem odpowiadających sobie wierzchołków A i B.

Zaletą jest brak potrzeby wyboru miejsca odniesienia. Wadą może być kolejność wierzchołków, która w pewnych konfiguracjach staje się geometrycznie problematyczna. Programy mogą wtedy zamieniać oś o 180° albo stosować dodatkową korektę.

Metoda 2: kompozytowe MC i miejsce odniesienia

Astrodienst oferuje wariant, w którym:

  1. oblicza się kompozytowe MC jako midpoint obu MC,
  2. wybiera się szerokość geograficzną miejsca odniesienia,
  3. z MC i szerokości wyznacza się ASC oraz wierzchołki w wybranym systemie domów.

Miejscem odniesienia może być miejsce, w którym relacja faktycznie się rozwija. Jego długość geograficzna nie jest potrzebna, gdy punktem wyjścia jest już ARMC lub MC, ale szerokość wpływa na ASC i domy.

Metoda 3: domy z kompozytowego ARMC

Swiss Ephemeris opisuje przypadek kompozytu bez daty. Oblicza się kompozytowe ARMC, średnią wartość nachylenia ekliptyki oraz wybraną szerokość, a następnie używa funkcji swe_houses_armc() albo swe_houses_armc_ex2().

ARMC to rektascensja Medium Coeli. Jest kątem równikowym, nie długością ekliptyczną MC. Nie wolno uśredniać tych dwóch wielkości zamiennie.

Odtwarzalny przykład

Dla fikcyjnej pary użytej w tej kategorii:

  • ARMC A: 36,405623°,
  • ARMC B: 312,767937°,
  • midpoint krótszego łuku ARMC: 354,586780°,
  • średnia szerokość geograficzna: 46,471250° N,
  • średnie nachylenie ekliptyki: 23,442909°,
  • system domów: Placidus.

Funkcja domów z ARMC daje:

  • ASC: 108,456277°, około 18°27' Raka,
  • MC: 354,103048°, około 24°06' Ryb.

Wierzchołki domów: 108,456277°, 126,154594°, 146,887792°, 174,103048°, 210,956679°, 253,130809°, 288,456277°, 306,154594°, 326,887792°, 354,103048°, 30,956679°, 73,130809°.

Wynik zależy od średniej szerokości. Zastąpienie jej szerokością Warszawy, Nowego Jorku lub miejsca wspólnego zamieszkania zmieni ASC i część domów.

Średnia szerokość nie jest neutralna

Możliwe wybory:

  • średnia arytmetyczna szerokości urodzenia,
  • miejsce, w którym relacja jest przeżywana,
  • miejsce konkretnego wydarzenia,
  • brak domów, jeżeli wybór nie ma uzasadnienia.

Każdy wariant odpowiada innej konwencji. Program nie powinien ukrywać domyślnej lokalizacji konta użytkownika jako rzekomej właściwości kompozytu.

System domów

Po ustaleniu ARMC i szerokości nadal trzeba wybrać system: Placidus, Regiomontanus, Campanus, Koch, Equal, Whole Sign lub inny. Nie wszystkie systemy zachowują się tak samo na wysokich szerokościach. W przypadku błędu obliczeń program powinien wyświetlić ostrzeżenie, nie cicho przełączyć system.

Nieznana godzina

Jeżeli godzina jednej osoby jest nieznana, jej ASC, MC i ARMC są nieznane. Nie ma wtedy wiarygodnych kompozytowych osi ani domów. Pozycje planet wolniejszych można nadal uśredniać z podaniem zakresu dla Księżyca, ale koło powinno być prezentowane bez domów.

Jak porównywać dwa programy

Sprawdź kolejno:

  1. długości planet natalnych,
  2. wybór krótszego albo dłuższego midpointu,
  3. węzeł średni lub prawdziwy,
  4. metodę osi: midpointy czy miejsce odniesienia,
  5. szerokość odniesienia,
  6. system domów,
  7. korektę Merkurego i Wenus o 180°,
  8. zaokrąglenie.

Porównanie samych obrazków bez tych ustawień nie rozstrzyga, który wynik jest poprawny.

Minimalna etykieta wykresu

Kompozyt midpointowy. Planety: midpoint krótszego łuku. Osie: midpoint ARMC. Domy: Placidus z ARMC 354,586780°, nachyleniem 23,442909° i szerokością odniesienia 46,471250° N. Bez korekty Merkurego i Wenus o 180°.

Taka etykieta daje czytelnikowi więcej niż ogólne „horoskop kontaktowy”.

Bibliografia

  • Astrodienst, „Chart Types”, dwa warianty osi i domów kompozytu. Astro.com, dostęp 24.09.2026.
  • Dieter Koch i Alois Treindl, „Multi-personal Composite Charts”, opis metody miejsca odniesienia i midpointów osi. Astro.com, dostęp 24.09.2026.
  • Astrodienst, Swiss Ephemeris Programmer's Documentation, sekcja swe_houses_armc() i kompozytowe wierzchołki bez daty. Dokumentacja, dostęp 24.09.2026.
  • Robert Hand, Planets in Composite, Para Research, 1975/1976. Open Library.
  • Astrodienst, „Partner”, odpowiedzi o dwóch metodach kompozytowego Ascendentu. Astro.com, dostęp 24.09.2026.