Synastria, kompozyt i Davison nie są trzema wersjami tego samego wykresu. Na identycznych danych wejściowych wykonują różne operacje i zachowują inne informacje. Poniższy przykład pozwala prześledzić te różnice bez zmiany osób, efemeryd ani podstawowych ustawień.
Dane i ustawienia
Osoba A: 15.03.1990, 14:30, Warszawa, Europe/Warsaw, co daje 13:30 UTC.
Osoba B: 28.09.1988, 21:15, Nowy Jork, America/New_York, co daje 29.09.1988, 01:15 UTC.
Wspólne ustawienia: Swiss Ephemeris 2.10, sweph 2.10.3-6, zodiak tropikalny, geocentrycznie, domy Placidusa, węzeł prawdziwy. Dane są fikcyjne.
Synastria zachowuje dwa zestawy pozycji
Wybrane pozycje A:
- Słońce 24°42' Ryb,
- Księżyc 10°29' Skorpiona,
- Wenus 9°11' Wodnika,
- Mars 2°53' Wodnika,
- ASC 22°44' Lwa.
Wybrane pozycje B:
- Słońce 6°07' Wagi,
- Księżyc 20°58' Byka,
- Wenus 23°42' Lwa,
- Mars 4°58' Barana,
- ASC 4°00' Bliźniąt.
Synastria nie tworzy trzeciego Słońca ani wspólnego Ascendentu. Oblicza relacje między pozycjami. Wśród interaspektów do 3° znajdują się Merkury A sekstyl Księżyc B z orbem 0,368731°, Księżyc A koniunkcja Pluton B z orbem 0,606611° oraz Słońce A kwadratura Saturn B z orbem 1,935576°.
Kompozyt uśrednia odpowiadające sobie punkty
Wybrane pozycje kompozytu:
- Słońce 0°25' Koziorożca,
- Księżyc 15°44' Lwa,
- Merkury 9°12' Koziorożca,
- Wenus 16°27' Skorpiona,
- Mars 3°55' Ryb.
Żadna z tych pozycji nie jest planetą A ani B. Każda jest midpointem pary. Kompozyt traci kierunek „kto wnosi punkt”, ale pokazuje jedną konfigurację matematyczną.
Dla osi użyto midpointu ARMC i średniej szerokości, co dało ASC około 18°27' Raka i MC około 24°06' Ryb. Inna metoda osi mogłaby zmienić domy bez zmiany planet kompozytowych.
Davison uśrednia czas i miejsce
Środkowy moment wynosi 1989-06-22T07:22:30Z. Klasyczne miejsce arytmetyczne to 46,47125° N, 26,4969° W.
Wybrane pozycje Davisona:
- Słońce 0°51' Raka,
- Księżyc 8°09' Wodnika,
- Merkury 8°31' Bliźniąt,
- Wenus 21°29' Raka,
- Mars 3°33' Lwa.
To układ efemerydalny środkowej chwili. Słońce Davisona leży prawie naprzeciw Słońca kompozytu. Nie jest to sprzeczność: jedna metoda uśrednia pozycje dwóch Słońc po krótszym łuku, druga odczytuje Słońce w kalendarzowym środku między dwiema datami.
Tabela porównawcza
| Pytanie | Synastria | Kompozyt | Davison |
|---|---|---|---|
| czy wiadomo, czyj jest punkt? | tak | nie | nie |
| czy planety tworzą realny układ nieba? | tak, w dwóch chwilach | nie zawsze | tak, w środkowej chwili |
| czy miejsce jest potrzebne do planet? | nie dla geocentrycznych długości | nie | tak jako część konstrukcji, choć planety geocentryczne zależą od chwili |
| czy domy są kierunkowe? | tak, A w B i B w A | jedna mapa, metoda osi do wyboru | jedna mapa dla wybranego środka miejsca |
| główna kontrola | interaspekty i kierunek nakładek | dwa midpointy i metoda osi | UTC i wariant środka geograficznego |
Jak łączyć wyniki
- zacznij od dwóch radixów,
- zbuduj synastrię i ustal powtarzające się interaspekty oraz nakładki,
- oblicz kompozyt z jawną metodą osi,
- oblicz Davisona z jawnym wariantem miejsca,
- szukaj tematów powtarzających się w kilku warstwach,
- zachowaj różnice zamiast zmuszać metody do zgodności.
Jeżeli komunikacja jest silnym tematem w radixach i synastrii, a Merkury jest także centralny w kompozycie albo Davisonie, temat otrzymuje większą rangę. Nie znaczy to, że trzy techniki głosują w systemie punktowym. Każda opisuje inny model.
Co robić ze sprzecznym obrazem
Sprzeczność może mieć cztery źródła:
- metody z definicji liczą co innego,
- programy użyły innych ustawień,
- godzina lub strefa jest błędna,
- interpretacja została rozciągnięta poza dane.
Najpierw sprawdź liczby. Jeśli obliczenia są poprawne, pozostaw różnicę. Na przykład łatwy aspekt w synastrii może współistnieć z napięciową figurą w kompozycie, ponieważ pierwsza technika opisuje relację dwóch funkcji, a druga układ nowych midpointów.
Bez wyniku procentowego
Nie sumuje się aspektów harmonijnych i napięciowych, nie nadaje planetom arbitralnych wag i nie wyprowadza procentu zgodności. Taki wynik ukrywa jakość danych, kierunkowość, typ relacji i różne funkcje metod.
Końcowa synteza może mieć strukturę:
- zasoby potwierdzone w kilku warstwach,
- napięcia wymagające negocjacji,
- różnice potrzeb i tempa,
- obszary zależne od rodzaju relacji,
- elementy niepewne z powodu danych,
- pytania do dalszej obserwacji.
Różne rodzaje relacji
Ta sama procedura nadaje się do relacji romantycznej, rodzinnej, przyjacielskiej lub zawodowej, ale pytania muszą być inne. W pracy ważniejsze mogą być Merkury, Saturn, MC i domy związane z zadaniami. W relacji rodzic-dziecko nie wolno ignorować asymetrii wieku i odpowiedzialności. W przyjaźni nie należy automatycznie seksualizować kontaktów Wenus i Marsa.
Czasowe techniki relacji
Po zbudowaniu map bazowych niektóre szkoły badają tranzyty do kompozytu lub Davisona oraz równoległe tranzyty do obu radixów. Należy nazwać obiekt, do którego liczony jest tranzyt, i nie przenosić reguł między metodami bez uzasadnienia. Ptolemeusz w Tetrabiblos IV.7 opisywał kierowanie punktów jednej natywności do miejsc drugiej, lecz nie jest to to samo co współczesny tranzyt do kompozytu.
Wniosek metodologiczny
Najbardziej informacyjna jest nie liczba wykresów, ale ich odtwarzalność. Każda mapa powinna zawierać dane, ustawienia, wersję efemeryd, progi i ograniczenia. Dopiero wtedy można porównywać interpretacje bez mylenia różnicy metod z błędem obliczeniowym.
Bibliografia
- Ronald C. Davison, Synastry, Aurora Press, 1983, rozdz. 7-9, s. 97-322. Rekord WorldCat.
- Robert Hand, Planets in Composite, Para Research, 1975/1976. Open Library.
- John Townley, omówienie genezy i zastosowania kompozytu. The Astrology Podcast.
- Astrodienst, „Comparative Astrology”, zestawienie synastrii, kompozytu i Davisona. Astrowiki, dostęp 24.09.2026.
- Astrodienst, „Chart Types”, warianty kompozytu. Astro.com, dostęp 24.09.2026.
- Astrolog 8.00, warianty geograficzne Davisona. Dokumentacja, dostęp 24.09.2026.