W tradycyjnej astrologii elekcyjnej Księżyc opisuje rozwój sprawy i kolejność zdarzeń, ale nie działa w izolacji. Jego znak, dom, prędkość, aplikacyjne aspekty i relacje z sygnifikatorami ocenia się razem z kondycją władcy Ascendentu oraz planetą właściwą dla celu elekcji.
Dlaczego Księżyc jest ważny
Księżyc porusza się szybko, dlatego jego układ zmienia się wyraźnie w ciągu dnia. W dawnych podręcznikach pełni rolę współsygnifikatora działania i nośnika światła pomiędzy planetami. Wybór samej fazy bez analizy dalszych aspektów jest więc zbyt uproszczony.
Najpierw sprawdza się, od jakiego aspektu Księżyc się oddziela i do jakiego aplikuje. Separacja opisuje tło, a aplikacja wskazuje najbliższy rozwój symboliczny. Trzeba uwzględnić, czy aspekt zachodzi przed opuszczeniem znaku i czy planety mają zdolność wzajemnego przyjęcia.
Aplikacja, separacja i bieg jałowy
Aspekt aplikacyjny powstaje, gdy szybsza planeta zbliża się do ścisłego aspektu z wolniejszą. Separacja następuje po jego dopełnieniu. Samo porównanie stopni nie wystarcza, jeśli planeta jest w retrogradacji albo zmienia znak przed perfekcją.
Określenie biegu jałowego Księżyca ma różne definicje w poszczególnych szkołach. Część autorów bierze pod uwagę tylko główne aspekty ptolemejskie przed opuszczeniem znaku, inni rozszerzają regułę. Rzetelny opis elekcji powinien podać przyjętą definicję, zamiast przedstawiać ją jako jedyną możliwą.
Godności i recepcja
Godności podstawowe opisują pozycję planety w znaku: władztwo, egzaltację, troistość, termę i dekan. Godności przypadkowe zależą między innymi od domu, ruchu, prędkości i położenia względem Słońca. Silna planeta nie jest automatycznie korzystna dla każdego celu. Ważne jest, co reprezentuje w danej elekcji.
Recepcja zachodzi, gdy planeta znajduje się w godności innej planety. W praktyce tradycyjnej może opisywać gotowość do przyjęcia lub współpracy. Jej znaczenie zależy od rodzaju godności, aspektu i całej konfiguracji. Nie powinna być używana jako uniwersalne usprawiedliwienie trudnego układu.
| Element | Pytanie kontrolne |
|---|---|
| Księżyc | do czego aplikuje i czy dojdzie do perfekcji? |
| Władca Ascendentu | czy ma siłę działać i jest wolny od poważnych przeszkód? |
| Sygnifikator sprawy | czy odpowiada celowi i jest właściwie umieszczony? |
| Recepcja | czy planety przyjmują się według jawnie wskazanej godności? |
| Kąty | czy ważne planety są zdolne ujawnić działanie? |
Hierarchia zamiast listy zakazów
Robson podkreślał, że termin idealny zwykle nie istnieje. Sensowna procedura zaczyna się od warunków niepodlegających zmianie, wybiera dwa lub trzy najważniejsze sygnifikatory, a dopiero potem porównuje aspekty Księżyca i czynniki drugorzędne. Dzięki temu elekcja nie staje się polowaniem na wykres pozbawiony jakichkolwiek napięć.
Ogólny proces opisuje astrologia elekcyjna: jak dobiera się moment działania. Różnice między elekcją a analizą faktu wyjaśnia hasło elekcja, horoskop początku, horoskop wydarzenia i horarna.
Bibliografia
- Vivian E. Robson, Electional Astrology, J. B. Lippincott, 1937, rozdziały o Księżycu, aspektach i zasadach ogólnych.
- William Ramesey, Astrologia Restaurata, księga III: Astrologia Electa, London 1653.
- Dorotheus of Sidon, Carmen Astrologicum, księga V, tłum. David Pingree, 1976.
- William Lilly, Christian Astrology, London 1647.
- Robson, Electional Astrology, skan publiczny.
- Ramesey, Astrologia Restaurata.