Dwukoło synastryczne przedstawia dwa horoskopy na wspólnym wykresie. Zwykle mapa A znajduje się wewnątrz, a mapa B na zewnątrz. Sam rysunek nie wystarcza do kontroli obliczeń, dlatego powinny mu towarzyszyć tabele pozycji, interaspektów i nakładek w obu kierunkach.

Krok 1: ujednolić ustawienia

Oba radixy muszą używać tych samych podstawowych ustawień:

• tego samego zodiaku,
• tych samych efemeryd,
• tej samej definicji węzła,
• tej samej listy punktów,
• jawnego systemu domów,
• poprawnego UTC i współrzędnych dla każdej osoby.

System domów może dać różne wierzchołki, ale nie zmienia długości geocentrycznych planet. Jeżeli porównuje się wyniki dwóch programów, najpierw należy sprawdzić ustawienia, a nie interpretację.

Krok 2: zachować dwa radixy

Przed nakładaniem map zapisz najważniejsze elementy każdego kosmogramu osobno. W przykładzie stosowanym w tej kategorii dane są fikcyjne:

Ustawienia: Swiss Ephemeris 2.10, pakiet sweph 2.10.3-6, zodiak tropikalny, pozycje geocentryczne, domy Placidusa, węzeł prawdziwy.

Wybrane pozycje:

Zaokrąglenie tabeli służy czytelności. Obliczenia aspektów wykonano na wartościach z dokładnością do sześciu miejsc po przecinku.

Krok 3: obliczyć macierz interaspektów

Dla każdego punktu A i każdego punktu B oblicz najmniejszą odległość kątową. Porównaj ją z wybranymi aspektami i progami. Wynik powinien zawierać:

• punkt i właściciela po obu stronach,
• rodzaj aspektu,
• dokładną separację,
• orb,
• informację, czy punkt zależy od godziny.

Przy progu 3° przykład daje między innymi:

Pełna lista może być długa. Do interpretacji wybiera się aspekty według hierarchii, ale w aneksie obliczeniowym warto zachować całą macierz.

Krok 4: narysować interaspekty

Na dwukole linie powinny łączyć tylko punkty z różnych pierścieni. Aspekty natalne można pokazać osobno albo wyłączyć, by nie mieszać trzech zbiorów linii: radixu A, radixu B i synastrii.

Przy dużej liczbie obiektów pomocne są filtry:

• tylko aspekty główne,
• tylko orb do 2°,
• tylko punkty osobiste i osie,
• wybrana planeta A do wszystkich punktów B,
• bez planet wolnych między sobą.

Filtr zmienia widok, nie dane. W raporcie trzeba zaznaczyć, czego nie pokazano.

Krok 5: policzyć nakładki A w domach B

Każdą długość planety A porównaj z kolejnymi wierzchołkami domów B. Zapisuj „planeta A w domu B”. Następnie odwróć kierunek i policz „planeta B w domu A”.

W przykładzie ASC A wynosi 142,737604°, a ASC B 64,001735°. Różne osie i nierówne domy Placidusa sprawiają, że nakładki nie są lustrzane. Szczegółowy algorytm i zasady interpretacji zawiera artykuł planety jednej osoby w domach drugiej.

Krok 6: sprawdzić osie

Dodaj osobną tabelę kontaktów planet z ASC, DSC, MC i IC. Dla osi stosuje się zwykle ciaśniejszy orb. Jeżeli godzina jednej osoby jest przybliżona, oblicz zakres osi dla przedziału czasu i oznacz kontakty stabilne oraz niestabilne.

Krok 7: test zamiany pierścieni

Dobry program powinien pozwolić jednym poleceniem umieścić B wewnątrz, a A na zewnątrz. Interaspekty pozostaną geometrycznie te same. Zmienią się wizualne role i widoczny zestaw domów wewnętrznych. To prosty test, czy użytkownik nie pomylił kierunku nakładek.

Krok 8: zapisać metadane

Do eksportu dołącz:

• dane lokalne i UTC,
• współrzędne oraz strefy,
• wersję efemeryd i programu,
• system domów i zodiaku,
• węzeł średni albo prawdziwy,
• listę obiektów,
• definicje aspektów i orbów,
• informację o zaokrągleniu,
• datę wykonania obliczeń.

Bez tych informacji obraz może wyglądać przekonująco, ale nie będzie odtwarzalny.

Bibliografia

• Astrodienst, „Synastry”, sposoby prezentacji map jako dwukoła, nakładki i interaspekty. Astrowiki, dostęp 24.09.2026.
• Ronald C. Davison, Synastry, Aurora Press, 1983, rozdz. 4 „Various Methods of Comparison”, s. 55-70; rozdz. 7-8, s. 97-243. Rekord WorldCat.
• Astrodienst, Swiss Ephemeris Programmer's Documentation, wersja 2.10, swe_calc_ut() i swe_houses_ex2(). Dokumentacja, dostęp 24.09.2026.
• IANA, „Theory and pragmatics of the tz code and data”. IANA, dostęp 24.09.2026.