Astrologia mundalna zajmuje się zbiorowościami i wydarzeniami publicznymi: państwami, miastami, instytucjami, wojnami, zmianami władzy, gospodarką oraz zjawiskami naturalnymi. Nie jest natalną astrologią pojedynczej osoby przeniesioną na kraj. Korzysta z kilku rodzin horoskopów i wymaga szczególnie krytycznej pracy z danymi historycznymi.
Od omenów do horoskopów zbiorowych
Mezopotamskie teksty omeniczne wiązały zjawiska niebieskie z losem króla i kraju. Francesca Rochberg pokazuje, że nie należy utożsamiać ich bezpośrednio z późniejszym horoskopem matematycznym. Były częścią praktyki wróżebnej, w której obserwacja nieba, zapis serii omenów i reakcja rytualna tworzyły własny system.
W Tetrabiblos Ptolemeusz rozpoczyna księgę II od prognoz ogólnych. Omawia regiony, narody, zaćmienia i zjawiska pogodowe, tworząc wpływowy model astrologii obejmującej zbiorowości. W średniowieczu ważną rolę zyskały wielkie koniunkcje, szczególnie Jowisza i Saturna. Abu Ma'shar łączył je z długimi okresami historii religii i dynastii.
Główne rodzaje horoskopów
| Rodzaj | Co przedstawia | Najważniejsze ryzyko danych |
|---|---|---|
| ingres | wejście Słońca w znak, zwykle Barana | wybór miejsca i reguły okresu |
| lunacja | nów lub pełnia | właściwy czas astronomiczny i zakres interpretacji |
| zaćmienie | nów lub pełnia w pobliżu węzłów | rozróżnienie widzialności i znaczenia astrologicznego |
| horoskop państwa | prawny lub polityczny początek | wiele konkurencyjnych dat i brak godziny |
| horoskop wydarzenia | konkretny akt publiczny | różnica między ogłoszeniem, podpisaniem i wejściem w życie |
| wielka koniunkcja | cykl Jowisza i Saturna | nadmierne dopasowywanie historii do cyklu |
William Ramesey w czwartej części Astrologia Restaurata, zatytułowanej Astrologia Munda, systematyzował siedemnastowieczne zasady ingresów, pogody, komet i wydarzeń politycznych. W XX wieku H. S. Green, a później Michael Baigent, Nicholas Campion i Charles Harvey przedstawili szersze syntezy historyczne i techniczne.
Metoda zaczyna się od pytania
Analiza mundalna powinna określić skalę i horyzont czasu. Horoskop roczny dla stolicy, mapa zaćmienia i horoskop założenia państwa nie są wymiennymi wykresami. Każdy odpowiada na inne pytanie. Łączenie wielu map bez hierarchii kryteriów zwiększa ryzyko selekcji po fakcie.
Szczególnej ostrożności wymagają horoskopy państw. Nicholas Campion dokumentuje, że jedno państwo może mieć kilka uzasadnionych dat: deklarację, konstytucję, uznanie, zmianę ustroju albo odzyskanie niepodległości. Zamiast wybierać datę wyłącznie dlatego, że pasuje do wydarzeń, należy opisać akt prawny, źródło godziny i alternatywy.
Granice interpretacji
Astrologia mundalna jest tradycją interpretacyjną, nie uznaną metodą naukowej prognozy politycznej, ekonomicznej ani meteorologicznej. Dane astronomiczne można obliczyć dokładnie, lecz przypisywane im znaczenia astrologiczne nie wynikają z astronomii. NASA może być źródłem czasu i ścieżki zaćmienia, ale nie potwierdza jego symbolicznej interpretacji.
Dalsze hasła omawiają ingresy Słońca i horoskop roku, zaćmienia i lunacje oraz wybór daty horoskopu państwa.
Bibliografia
- Claudius Ptolemy, Tetrabiblos, księga II, tłum. F. E. Robbins, Loeb Classical Library, 1940.
- Francesca Rochberg, The Heavenly Writing, Cambridge University Press, 2004.
- Abu Ma'shar, On Historical Astrology, red. i tłum. Keiji Yamamoto i Charles Burnett, Brill, 2000.
- William Ramesey, Astrologia Restaurata, księga IV: Astrologia Munda, London 1653.
- H. S. Green, Mundane or National Astrology, 1911.
- Michael Baigent, Nicholas Campion, Charles Harvey, Mundane Astrology, wyd. 2, 1992.
- Nicholas Campion, The Book of World Horoscopes, wyd. poprawione, 2004.
- Ptolemeusz, Tetrabiblos, tekst online.